Luminoso of zo

Dinsdag 31 maart was ik aanwezig op de boekvoorstelling van Het pad van de hengst van Philip Van Kelst in de Kasteelhoeve Wange/Kheiron.

We zaten buiten en voor ons stond Luminoso, een jonge hengst van drie jaar, zichtbaar nog zoekend, nog niet gevormd, en misschien net daarom zo eerlijk in zijn reacties.

Terwijl ik keek naar wat zich tussen hem en Philip ontvouwde, merkte ik dat er iets in mij vertraagde.

Het was geen groots moment, het was alsof mijn hoofd opzij stapte en er iets anders mocht overnemen.

Het leek op eerste zicht eenvoudig.

Wat Philip deed, was op het eerste gezicht eenvoudig. Hij trok niet aan het paard, hij dwong niets af, hij liet het ook niet zomaar gebeuren. Er zat richting in zijn aanwezigheid, zonder dat die verstikkend werd. Er zat ruimte in zijn manier van zijn, zonder dat die vrijblijvend aanvoelde. En precies in dat spanningsveld ontstond iets wat moeilijk te benoemen is en toch onmiddellijk herkenbaar was.

Het paard volgde niet omdat het moest, het volgde omdat er iets klopte.

En dat raakte mij, meer dan ik had verwacht.

" Het was alsof mijn hoofd opzij stapte en er iets anders mocht overnemen. "

Niet omdat ik iets nieuws leerde over paarden, eerder omdat ik mezelf herkende in wat daar zichtbaar werd. In mijn werk, in gesprekken met klanten, in hoe ik beweeg in situaties waar iets in beweging mag komen, zie ik diezelfde twee uitersten telkens terugkeren. Ofwel wordt er getrokken en gestuurd, in de overtuiging dat duidelijkheid en controle vanzelf tot resultaat leiden. Ofwel wordt er zoveel ruimte gegeven dat richting vervaagt en beweging uitblijft…

Het was geen compromis

En ergens daartussen zoeken we dan naar balans, alsof het een kwestie van het juiste midden vinden is.

Wat ik daar zag, voelde niet als een compromis. Het voelde als iets dat dieper zat, alsof beide energieën tegelijk aanwezig konden zijn zonder elkaar te neutraliseren. Alsof kracht en zachtheid elkaar niet in de weg zaten, maar elkaar net mogelijk maakten.

Terwijl ik daar zat, merkte ik hoe snel ik de neiging had om dit te willen begrijpen, om er woorden op te plakken, om het bruikbaar te maken. Dat is hoe ik werk, hoe ik betekenis geef, hoe ik mijn plaats inneem in wat ik doe. Op dat moment lukte dat niet, en ergens voelde ik dat dit ook niet de bedoeling was.

Het enige wat nodig was, was kijken en nog meer toelaten…

De link met moreHuman

Dat bewustzijn bleef bij mij hangen en het bracht mij onvermijdelijk bij moreHuman.

We zeggen vaak dat er achter moreHuman een visie zit die nog niet af is, dat we onderweg ontdekken wie we zijn, door aandachtig te kijken naar wat zich aandient, zowel in onszelf als in de wereld rondom ons. Ik merk bij mezelf dat ik dat mooi vind en tegelijkertijd ook spannend. Omdat er in mij ook een behoefte leeft aan helderheid, aan richting, aan het kunnen benoemen van de dingen.

" Gisteren voelde ik opnieuw dat er ook een andere vorm van weten bestaat. "

Gisteren voelde ik opnieuw dat er ook een andere vorm van “weten” bestaat.

Een trager weten, dat begint bij aanwezigheid. Een manier van kijken die niet onmiddellijk vastlegt, maar eerst ruimte laat voor wat zich wil tonen.

Misschien is dat ook waar leiderschap begint.

Niet in het kiezen tussen sturen of loslaten, wel in het vermogen om aanwezig te blijven in dat spanningsveld, zonder er meteen uit te willen ontsnappen. Niet in het beheersen van de situatie, wel in het voelen van wat er werkelijk nodig is, voorbij de reflex om te controleren of te vermijden.

Dat vraagt iets van ons.

Het vraagt dat we onszelf durven tegemoet treden in die momenten waarop we willen ingrijpen, versnellen of oplossen. Het vraagt dat we even blijven waar het ongemakkelijk wordt, waar het nog niet duidelijk is, waar er nog geen antwoord klaarligt.

Ik ging naar een boekvoorstelling met de verwachting iets bij te leren.

Ik kwam terug met iets dat zich nog niet helemaal laat vatten. Misschien is dat precies wat de grootste waarde biedt.

Omdat het blijft werken en omdat het blijft bewegen, omdat het mij ook vandaag uitnodigt om opnieuw te kijken naar hoe ik zelf leiding geef, in kleine en grote momenten. Om me af te vragen waar ik te snel richting geef, of net te lang wacht.

En misschien nog meer: of ik het aandurf om daar, tussen die twee bewegingen in, even te blijven staan.

Een vorm van aanwezig zijn waarin beide energieën tegelijk kunnen bestaan:

De kracht van de hengst.
De bedding van de merrie.

Zelf noem ik dat al lang “milde kracht” en “krachtige mildheid”….

Nu besef ik des te meer het waarom daarvan.